بوشهای لاستیکی با استفاده از تغییر شکل الاستیک برای بافر، جداسازی و جذب نیروی ضربهای که از سطح جاده منتقل میشود، کار میکنند، در حالی که به اجزای شاسی اجازه میدهند تا نسبتاً در محدوده مشخصی حرکت کنند، در نتیجه راحتی خودرو و ثبات هندلینگ را بهبود میبخشند.
در حین کار خودرو، ضربه های جاده از طریق لاستیک ها به سیستم تعلیق منتقل می شود. به عنوان یک "مفصل الاستیک" اتصال اجزای فلزی شاسی (مانند بازوهای کنترل، زیرفریم، میله های تثبیت کننده و غیره)، وظایف اصلی بوش های لاستیکی عبارتند از:
بافر و جذب ضربه: هنگامی که وسیله نقلیه بر روی سطوح ناهموار جاده حرکت می کند، مواد لاستیکی تغییر شکل می دهند، انرژی ضربه را جذب می کنند و لرزش هایی را که مستقیماً به بدنه خودرو منتقل می شوند کاهش می دهند و در نتیجه سواری نرم تری می شود.
جداسازی ارتعاش و کاهش نویز: لاستیک دارای خواص میرایی عالی است، به طور موثر ارتعاشات با فرکانس بالا را جدا میکند و صداهای "ترک" ناشی از اتصالات سفت و سخت بین قطعات فلزی را کاهش میدهد و عملکرد NVH (نویز، لرزش و سختی) را بهبود میبخشد.
حفظ دقت موقعیتیابی: بوشهای باکیفیت-میتوانند اتصالات را ایمن کنند، از ناهماهنگی پارامترهای تراز چرخها به دلیل شل شدن جلوگیری کنند، و از مشکلاتی مانند سایش ناهموار لاستیک و ناپایداری فرمان جلوگیری کنند.
تأثیر بر واکنش هندلینگ: سفتی بوش بر ویژگیهای K&C تعلیق (سینماتیک و الاستوکینزیس) تأثیر میگذارد. بوش های نرم راحتی را در اولویت قرار می دهند، در حالی که بوش های سخت دقت فرمان و کنترل خودرو را بهبود می بخشند.
علاوه بر این، انواع مختلف بوشینگ ها عملکرد را بهینه می کنند:
بوشینگ های هیدرولیک حاوی محفظه های داخلی روغن هستند. در طول تغییر شکل، جریان روغن میرایی اضافی ایجاد می کند و به یک اثر دوگانه "نرم در ابتدا و پشتیبانی در انتها" دست می یابد و به طور قابل توجهی احساس برتر را افزایش می دهد.
بوش های پلی اورتان سخت تر هستند و کمترین تغییر شکل را دارند و برای تغییرات عملکردی که به دنبال احساس نهایی جاده هستند، مناسب هستند، اما به قیمت کمی راحتی.