انتخاب‌های اصلی مواد برای بوش‌های لاستیکی شامل لاستیک طبیعی، لاستیک نیتریل، لاستیک سیلیکون، فلورروبر، مونومر اتیلن پروپیلن دی ان (EPDM)، لاستیک استایرن-بوتادین (SBR) و لاستیک بوتیل و غیره است. هر ماده به دلیل خواص متفاوت برای شرایط کاری متفاوت مناسب است.
لاستیک طبیعی (NR): دارای خاصیت ارتجاعی بالا، مقاومت در برابر پارگی عالی و مقاومت در برابر سایش است که آن را برای کاربردهایی که نیاز به بالشتک خوب و جذب ضربه دارند، مانند بوش های تعلیق، مناسب می کند. با این حال، مقاومت در برابر روغن، مقاومت در برابر حلال و مقاومت در برابر حرارت نسبتا ضعیف است و دمای عملیاتی آن به طور کلی از 60 درجه تجاوز نمی کند.
لاستیک نیتریل (NBR): دارای مقاومت عالی در برابر روغن و حرارت به ویژه در برابر بنزین و روغن های هیدروکربنی آلیفاتیک است که آن را برای محیط های روغنی مناسب می کند. دمای کارکرد آن می تواند تا 90 درجه برسد و کاربردهای گسترده ای دارد.
لاستیک سیلیکونی (VMQ): غیر سمی و بی بو، با مقاومت عالی در دمای بالا و پایین (60- درجه تا 100 درجه) و بی اثری شیمیایی قوی است. اغلب در مواد غذایی، دارویی و سایر کاربردها با الزامات بهداشتی استفاده می شود.
فلورو لاستیک (FKM): مقاومت عالی در برابر اسیدها، قلیایی ها، روغن ها، خوردگی شیمیایی، ازن و پیری جوی. مناسب برای محیط های خشن با محیط های بسیار خورنده، اما نسبتا گران است.
مونومر اتیلن پروپیلن دی ان (EPDM): مقاومت قوی در برابر اکسیداسیون، ازن و خوردگی. سازگاری خوب با آب و هوای سخت، خواص فیزیکی پایدار و هزینه کم. می تواند دمای عملیاتی تا 150 درجه را تحمل کند و آن را به یک ماده میرایی ارتعاش عالی تبدیل می کند.
استایرن-لاستیک بوتادین (SBR): انعطاف پذیری خوب، مقاومت در برابر سایش و هزینه کم. معمولاً در کاربردهایی استفاده می شود که به کشش بالا نیاز دارند اما مقاومت روغن بالا ندارند.
لاستیک بوتیل (IIR): هوابندی عالی و عملکرد جذب ضربه، نفوذناپذیری قوی، مناسب برای کاربردهایی که نیاز به عملکرد آب بندی بالا دارند.
